FARUK OCAK

BU ZAMANDA İNSAN KALABİLMEK 

FARUK OCAK

Bu zaman, insanın en çok yorulduğu zaman. Kalabalıklar arttı ama anlayan azaldı. Mesajlar hızlandı, ilişkiler yüzeyselleşti. Bir “nasılsın” bile çoğu zaman cevabı beklenmeden soruluyor. Herkes güçlü görünmeye çalışıyor ama geceleri yastığa başını koyduğunda içinden geçenleri bilen pek yok. İşte tam da bu yüzden, bugün insan kalabilmek başlı başına bir mücadele hâline geldi.

Güven kavramı eskisi gibi değil. Birine bir şey anlatmadan önce iki kere değil, on kere düşünür olduk. Çünkü yaşadıklarımız öğretti ki herkes dinlediğini kalbinde tutmuyor. Kimi, duyduğunu ilk fırsatta başkasına taşıyor; kimi de bir gün dönüp aynı sözleri insanın karşısına koyuyor. Bu yüzden artık susmak, kendini korumanın bir yolu oldu.

Değer vermek hâlâ güzel ama artık ölçülü olmak zorunda. Günümüzde bazı insanlar, kendilerine verilen değeri bir emek gibi değil, bir hak gibi görüyor. Aranmadığında sitem eden ama aradığında meşgul olanlar, derdini anlattığında dinlemeyen ama kendi derdi olunca gece yarısı kapını çalanlar çoğaldı. İşte tam bu noktada insan, karşısındakini değil önce kendini korumayı öğreniyor.

Kimseye yalvararak kurulan bağlar sağlam olmuyor. Bugün seni ayakta alkışlayanlar, yarın sende bir eksik gördüğünde sessizce uzaklaşabiliyor. Onurlu bir duruş, geçici ilgilerden her zaman daha kıymetlidir. İnsan, kendi değerini bilmediği sürece başkasının ona değer vermesini bekleyemez.

Hayat herkes için eşit başlamıyor. Kimi bir adım önde, kimi en baştan engellerle yola çıkıyor. Ama asıl farkı yaratan, şartlar değil; o şartlara rağmen vazgeçmemek oluyor. Engel çoğu zaman bedende değil, anlayışsız bakışlarda ve duyarsız düzenlerde karşımıza çıkıyor. Buna rağmen yoluna devam edenler, hayata gerçekten tutunanlardır.

Dostluk, mesajla hatırlanan bir şey değildir. Gerçek dost, sen sustuğunda bile içindeki ağırlığı fark edendir. Sevgiyi de dostluğu da yerli yerinde yaşamak gerekir. Birini kaybetmemek adına diğerini feda edenler, en sonunda kendilerini kaybeder. Dengesi olmayan ilişkiler, insanı yorar.

Gözyaşları hâlâ çok kıymetli. Herkesin yanında ağlanmaz. Bugün sosyal medyada her şey paylaşılıyor ama insanın en gerçek acıları hâlâ sessiz yaşanıyor. Güçlü olmak, hiç ağlamamak değildir; kimin yanında ağlayacağını bilmektir.

Her söylenene inanmak artık masumiyet değil, tehlike hâline geldi. İnsan dinler ama aklını da devrede tutar. Çünkü herkes doğruyu söylemez, herkes iyi niyetli değildir. Ama yine de kalbini tamamen kapatmayanlar, bu dünyanın yükünü daha onurlu taşır.

Kendine saygısı olan insan, başkasının sevgisini kullanmaz. Kendini seven insan, kimseyi ezerek yükselmeye çalışmaz. Karakter, herkesin sustuğu yerde doğruyu yapabilmektir. Ve insan, en çok da kendi vicdanıyla baş başa kaldığında kim olduğunu belli eder.

Bugün dışarı çıkıp güneşe bakabiliyorsan, hâlâ umut var demektir. Kaybettiklerine değil, yanında kalanlara bak. Çünkü bu çağda kalmak kolay, sadık kalmak zordur. Ama insan, kendine sadık kaldığı sürece hiçbir zaman yarım kalmaz.